Zgromadzenie założył w 1947 roku bł. ks. Michał Sopoćko jako odpowiedź na objawienia Jezusa Chrystusa, który nakazał św. Faustynie Kowalskiej m.in. założenie nowej wspólnoty zakonnej. Powołaniem sióstr jest wielbienie, głoszenie i wypraszanie Miłosierdzia Bożego.

Duchowość
Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego zostało powołane w Kościele, aby wielbić Boga w tajemnicy Jego Miłosierdzia. W duchu modlitwy: „Jezu, ufam Tobie!”, siostry prowadzą działalność apostolską i wypraszają nadzieję zbawienia, przybliżając tajemnicę Miłosierdzia.
Charyzmat wspólnoty określony został w Dzienniczku św. Faustyny Kowalskiej i konstytucjach sióstr. Jest to wielbienie, głoszenie i wypraszanie Miłosierdzia Bożego. Siostry za najwyższy akt uczczenia Chrystusa uznają powierzenie się Bogu przez śluby zakonne.
Każdą czynność członkinie zgromadzenia rozpoczynają przez wielokrotnie ponawiany akt „Jezu, ufam Tobie!”, w ten sposób pragną przepoić swoje działanie mocą Bożą, przekreślając siebie, a oddając wszystko umiłowanemu Jezusowi.
Duchowość zgromadzenia polega na poddaniu się działaniu Jezusa najczystszego, najposłuszniejszego, najuboższego, z ufnym przyjęciem wszystkich konsekwencji, z którym takie poddanie się niesie.

Działalność
Realizacja charyzmatu zgromadzenia odbywa się w zgromadzeniu przede wszystkim przez modlitwę, zwłaszcza w Godzinie Miłosierdzia.
W duchu charyzmatu siostry podejmują też pracę z dziećmi w postaci katechizacji oraz prowadzenia grup dziecięcych „Promyków” i „Apostołek Jezusa Miłosiernego”. Przy domach zgromadzenia powstają również grupy dorosłych świeckich czcicieli Miłosierdzia Bożego.
Siostry rozpowszechniają także artykuły i filmy o tematyce Miłosierdzia Bożego, prowadzą audycje radiowe, głoszą rekolekcje, organizują adoracje i nocne czuwania.
Wielbienie i wypraszanie Miłosierdzia Bożego skłania do naśladowania Miłosiernego Boga, stąd zgromadzenie od początku swego istnienia opiekuje się ludźmi chorymi, starszymi i samotnymi. Od 1995 roku siostry przez długi czas podejmowały pracę w gorzowskim hospicjum dla cierpiących na choroby nowotworowe.

Historia
Geneza wspólnoty łączy się z osobą św. s. Faustyny Kowalskiej ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, której Pan Jezus przez wizję i natchnienia objawił swoje żądania. Dotyczyły one obrazu Jezusa Miłosiernego, święta Miłosierdzia Bożego, modlitwy zwanej koronką oraz „nowego zgromadzenia”.
Pierwsze wyraźne natchnienie w sprawie nowego zgromadzenia św. Faustyna zanotowała w czerwcu 1935 roku: „Bóg żąda, aby było zgromadzenie takie, aby głosiło miłosierdzie Boga światu i wypraszało je dla świata” (Dz. 436). Oprócz przynagleń do szybszego założenia nwej wspólnoty zakonnej, znalazło się także dokładniejsze sprecyzowanie jej celu i duchowości, wynikające ze słów Pana Jezusa: „Duch mój będzie regułą życia waszego. Życie wasze ma być na Mnie wzorowane od żłóbka aż do skonania na krzyżu. Wniknij w tajemnice Moje i poznasz przepaść Miłosierdzia Mojego ku stworzeniom i niezgłębioną dobroć Moją i tę dasz poznać światu. Będziesz przez modlitwę pośredniczyć między ziemią a niebem”.
Sprawa założenia nowego zgromadzenia stała się dla s. Faustyny źródłem wielkich cierpień wewnętrznych, ponieważ czuła się niezdolna do spełnienia tak wielkiego zadania. Ogromna pociechą i radością było dla niej zapewnienie Pana Jezusa, że owo nowe zgromadzenie powstanie na pewno. Takie zapewnienie otrzymała Faustyna dwukrotnie. Św. s. Faustyna otrzymała również szereg wizji odnoszących się do nowej wspólnoty, widziała też niejednokrotnie oczyma duszy przyszły budynek klasztorny.
Kapłanem, który pomagał s. Faustynie w realizacji wizji dotyczącej nowego zgromadzenia, był ks. Michał Sopoćko. S. Faustyna pozostała jednak do końca życia w 1938 roku w swym dotychczasowym zgromadzeniu.
Po jej śmierci realizację dzieła miłosierdzia przejął ks. Sopoćko. Czując się odpowiedzialnym za posłannictwo swej penitentki, żarliwie modlił się o spełnienie woli Bożej. Opiekując się Sodalicją Mariańską Pań Akademiczek w Wilnie, ks. Sopoćko kształtował swe podopieczne duchowo właśnie pod kątem przyszłego zgromadzenia, zapoznając je z osobą s. Faustyny i zleconą jej misją głoszenia światu Miłosierdzia Bożego. Z tej właśnie grupy wyszła oczekiwana inicjatywa. W lecie 1941 roku Jadwiga Osińska, absolwentka filologii klasycznej Uniwersytetu Stefana Batorego, zgłosiła ks. Sopoćce zamiar założenia wspólnoty „w celu wielbienia Boga w Jego nieskończonym miłosierdziu”.
Wkrótce potem zgłosiła się Izabela Naborowska, a następnie 4 kolejne kandydatki. Ta 6-osobowa grupa utworzyła trzon przyszłego zgromadzenia, które w lutym 1942 roku rozpoczęło z ks. Michałem Sopoćko formacyjne zebrania zakonne. Po krótkim czasie, z powodu zewnętrznych warunków założyciel zmuszony był opuścić Wilno. Zaczętego dzieła jednak nie przerwał, lecz w dalszym ciągu listownie pouczał kandydatki, ukazując ideę, zadania i duchowość mającej powstać wspólnoty.
11 kwietnia 1942 roku pierwsze kandydatki złożyły ślub czystości oraz przyrzeczenie ubóstwa i posłuszeństwa w kaplicy sióstr karmelitanek bosych w Wilnie. Śluby te ponawiane były co roku. Dwa lata później przyjął je od sióstr ks. Sopoćko.
Po zakończeniu wojny, w 1945 roku i 1946 roku, siostry wyjechały z Wilna i osiedliły się na Ziemiach Zachodnich. Jadwiga Osińska i Izabela Naborowska, po otrzymaniu pozwolenia administratora apostolskiego na rozpoczęcie życia wspólnego, zamieszkały 25 sierpnia 1947 roku w Myśliborzu, gdzie znajduje się dom macierzysty zgromadzenia. Data ta uznawana jest za oficjalny początek Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego.
Dnia 2 sierpnia 1955 roku ordynariusz gorzowski wydał dekret zatwierdzający instytut na prawie diecezjalnym.

Źródło: Bogumił Łoziński, Leksykon zakonów w Polsce, Warszawa 1998.