Kościół św. Mikołaja był całkowicie zburzony i to już po wojnie. Rosjanie zburzyli kościół i śródmieście. Kościół św. Henryka nie został zniszczony.  W Sulęcinie w 1945 roku ludności było mało i wszyscy uczęszczali do św. Henryka. W 1947 roku proboszczem został ks. Stanisław Maślona i zaczął się starać o zezwolenie na odbudowę zburzonego koscioła. Nie było to łatwe, ale po uzyskaniu zezwolenia w 1948 roku przystąpiono do odgruzowywania i budowy. Ks. Stanisław bardzo energicznie mobilizował starszych mieszkańców Sulęcina, młodzież pracującą i szkolną. W radzie parafialnej byli: Stanisław Przybył, Stanisław Olszewski i inni, których nazwisk nie pamiętam. W każdą niedzielę zbierano do puszek pieniądze, stali starsi i młodzież. Samo odgruzowywanie i budowa w większości była organizowana w czynie społecznym. Rolnicy, którzy mieli konie przyjeżdżali wywozić gruz i dowozić potrzebny materiał do budowy. Nigdy nie brakowało ludzi do pracy. Głównym budowniczym – fachowcem był Piotr Rosocki. Pozostałych fachowców nie pamiętam. Ogromny wkład pracy przy organizowaniu chętnych do pomocy przy budowie włożył Bronisław Solski. W 1951 roku kościół św. Mikołaja został wyświęcony i oddany do użytkowania. W 1957 roku ks. Stanisław Maślona został przeniesiony do Rzepina, gdzie pracował 6 miesięcy. Z Rzepina w 1958 roku wyjechał do Ameryki, gdzie był 6 lat i w 1964 roku wrócił do Polski. Otrzymał parafię w Krajence i tam zmarł w 1970 roku.