W rejonie ulic Łagowskiej, Witosa i Poznańskiej znajdował się kościół z drugiej połowy XIX w., wzniesiony w miejscu starszego kościoła szachulcowego z 1846 r. (zniszczonego najprawdopodobniej wskutek pożaru). Świątynia ta została spalona w 1945 r. Kubach wspomina o zabytkowym wyposażeniu tego obiektu:
1. kielichu cynowym (XVIII/XIX w.) wysokim na 22 cm.
2. cylindrycznym dzbanku mszalnym (1802 r.) wysokim na 21, 5 cm.; na płaszczu ryte były kwiaty a na pokrywce napis GFS 1802 quot punce SAS i ramię ze strzałą i IS
3. dwóch zgrabnych świecznikach cynowych (poł. XIX w.), wysokich na 27 cm.
4. dwóch świecznikach cynowych (pocz. XIX w.) zdobionych wieńcem w postaci winnej latorośli.
Był to niewielki obiekt, założony na planie prostokąta, nakryty dachem mansardowym. Kościół ten uwidoczniony był już na panoramie miasta Petzolda z 1710 r. Wg Bekmanna w 1738 r. wnętrze świątyni było otynkowane i zawierało przesklepione krypty grzebalne. W latach 1806 - 1819 obiekt wykorzystywany był jako szopa. W 1829 r. kościół został rozebrany.